Hamilelik Döneminde Yakın Partner Şiddetine Uğrayan Kadınların Doğum Sonrası Bebekle Bağlanmalarında Algılanan Ebeveyn Öz-Yeterliğinin Düzenleyici Rolü
Hamilelik Döneminde Yakın Partner Şiddetine Uğrayan Kadınların Doğum Sonrası Bebekle Bağlanmalarında Algılanan Ebeveyn Öz-Yeterliğinin Düzenleyici Rolü
Yükleniyor...
Abstract
Bu araştırmada, hamilelik döneminde yakın partner şiddetine uğrayan kadınların doğum sonrası bebekle bağlanmalarında algılanan ebeveyn öz-yeterliğinin düzenleyici rolü incelenmiştir. Araştırma, korelasyonel desende yürütülmüş; 6-24 aylık bebeği olan 191 anneden öz-bildirim yoluyla toplanan veriler analiz edilmiştir. Katılımcılar Demografik Bilgi Formu, Kadına Yönelik Eş Şiddet Ölçeği, Doğum Sonrası Bağlanma Ölçeği ve Annenin Algıladığı Ebeveyn Öz-Yeterlik Ölçeği kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular, hamilelik döneminde yakın partner şiddetinin doğum sonrası bağlanma sorunlarını pozitif ve anlamlı düzeyde yordadığını ortaya koymuştur. Algılanan ebeveyn öz-yeterliğinin, hamilelik döneminde yakın partner şiddeti ile doğum sonrası bağlanma arasındaki ilişkide düzenleyici rolünü test etmek için IBM SPSS 27 üzerinden Hiyerarşik Regresyon Analizi uygulanmıştır. Yapılan analiz sonucunda, algılanan ebeveyn öz-yeterliği toplam puanı ile üç alt boyutunun (Rahatlatıcı Davranışlar, Bebek Tepkilerini Okuma, Durumsal İnançlar) anlamlı düzenleyici etkiye sahip olduğu; buna karşın Bakım Verme Prosedürleri alt boyutunun düzenleyici etkisinin olmadığı belirlenmiştir. Algılanan ebeveyn öz-yeterliğinin güçlü negatif ana etkisi nedeniyle, yüksek ebeveyn öz-yeterliğine sahip annelerin, tüm şiddet düzeylerinde bağlanma sorunlarından daha düşük puan aldıkları bulunmuştur. Araştırma sonuçları, algılanan ebeveyn öz-yeterliğinin şiddet sonucu oluşabilecek bağlanma sorunlarını azaltmada yardımcı bir faktör olabileceğini göstermektedir. Bu bulguların, risk altındaki gruplarda anne-bebek bağını güçlendirmeye yönelik çalışmalara ve koruyucu ruh sağlığı uygulamalarına katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.
This study examined the moderating role of perceived parental self-efficacy in postpartum mother-infant bonding among women who experienced intimate partner violence during pregnancy. The research was conducted using a correlational design, and data collected through self-report from 191 mothers with infants aged 6-24 months were analyzed. Participants were assessed using the Demographic Information Form, the Intimate Partner Violence Against Women Scale, the Postpartum Bonding Scale, and the Perceived Maternal Parental Self-Efficacy Scale. The findings revealed that intimate partner violence during pregnancy positively and significantly predicted postnatal bonding problems. To test the moderating role of perceived parental self-efficacy in the relationship between intimate partner violence during pregnancy and postnatal bonding, a Hierarchical Regression Analysis was conducted using IBM SPSS 27. The analysis showed that the total score of perceived parental self-efficacy and its three sub-dimensions (Soothing Behaviors, Reading Infant Cues, and Situational Beliefs) had a significant moderating effect; however, the Care-Taking Procedures sub-dimension did not have a moderating effect. Due to the strong negative main effect of perceived parental self-efficacy, mothers with high parental self-efficacy were found to have lower bonding problem scores at all levels of violence. The results of the study indicate that perceived parental self-efficacy may be a contributing factor in reducing bonding problems that may arise as a result of violence. It is thought that these findings may contribute to studies aimed at strengthening the mother-infant bond in at-risk groups and to preventive mental health practices.
This study examined the moderating role of perceived parental self-efficacy in postpartum mother-infant bonding among women who experienced intimate partner violence during pregnancy. The research was conducted using a correlational design, and data collected through self-report from 191 mothers with infants aged 6-24 months were analyzed. Participants were assessed using the Demographic Information Form, the Intimate Partner Violence Against Women Scale, the Postpartum Bonding Scale, and the Perceived Maternal Parental Self-Efficacy Scale. The findings revealed that intimate partner violence during pregnancy positively and significantly predicted postnatal bonding problems. To test the moderating role of perceived parental self-efficacy in the relationship between intimate partner violence during pregnancy and postnatal bonding, a Hierarchical Regression Analysis was conducted using IBM SPSS 27. The analysis showed that the total score of perceived parental self-efficacy and its three sub-dimensions (Soothing Behaviors, Reading Infant Cues, and Situational Beliefs) had a significant moderating effect; however, the Care-Taking Procedures sub-dimension did not have a moderating effect. Due to the strong negative main effect of perceived parental self-efficacy, mothers with high parental self-efficacy were found to have lower bonding problem scores at all levels of violence. The results of the study indicate that perceived parental self-efficacy may be a contributing factor in reducing bonding problems that may arise as a result of violence. It is thought that these findings may contribute to studies aimed at strengthening the mother-infant bond in at-risk groups and to preventive mental health practices.
Description
Keywords
Psikoloji