Yaşlılarda Mimari Algı ve Düşme Korkusu

Abstract

Yaşlılık, bağımlılığın arttığı, kaza riskinin yükseldiği ve fiziksel yeteneklerin azaldığı bir dönemdir. Yaşlı nüfusun ve düşmelerin artmasıyla birlikte yaşlıların sorunlarına bütüncül bir yaklaşımın gerekliliği daha da önemli hale gelmiştir. Yaşlı yetişkinlerde önemli bir yaralanma nedeni olan düşmeler, bireysel ve çevresel faktörlerin etkileşiminden kaynaklanmaktadır. Yaşlılarda düşmelerin en yaygın nedeni, evlerin, bahçelerin, sosyal çevre alanlarının ve diğer yapıların mimari özelliklerini veya mekanların iç tasarım özelliklerini içeren fiziksel faktörlerdir. Bireyin bir mekâna ilişkin fiziksel algısı, o mekanla ilgili deneyim bilgisini belirler ve mekânın değerlendirilmesinde önemli bir rol oynar. Bu değerlendirmeler kişinin mekân ya da ortamdaki hareket kabiliyetini etkiler. Bir düşme ya da düşme olasılığı sonrasında ortaya çıkan düşme korkusu, yaşlılarda kaçınma ve aktivitenin azalmasına neden olan bir kaygı durumunun ortaya çıkmasıdır. Algılanan ve tasarlanan mekânın açılımları ve anlamlı etkileşimi, mekânsal algı ve düşme korkusu arasındaki ilişki ve yaşlıların sosyal çevreye katılımını destekleyen yaşam alanlarına genel bir bakış sunacağız. Bu makalede, kamusal ya da özel alanlarda işlevsel ve kullanılabilir mekânların önemi, yaşlıların mekânsal algısı ve dolayısıyla düşme korkusunun azaltılması bağlamında ele alınacak ve hiç düşmemenin önemi vurgulanacaktır. Yaşlıların yaşam kalitesinin artırılmasında geçmişin mekânla ilgili algısı geleceğe etki edebilir ve bunu olumlu yönde destekleyecek stratejiler oluşturulabilir.